Back

ⓘ Ντέηβιντ Γουάλλας




                                     

ⓘ Ντέηβιντ Γουάλλας

Ο Ντέηβιντ Γουάλλας ή Δαυίδ Ουάλας ήταν Βρετανός αξιωματικός της περιόδου του Β΄παγκοσμίου πολέμου. Γεννήθηκε σε αριστοκρατική οικογένεια με πατέρα βουλευτή και κυβερνητικό αξιωματούχο και μητέρα Λαίδη. Σπούδασε αρχαία Λατινική και Ελληνική γραμματεία. Το θέμα της διδακτορικής του διατριβής ήταν για τα φράγκικα κάστρα στην Ελλάδα. Την περίοδο του Ελληνοϊταλικόυ πολέμου διορίστηκε ακόλουθος Τύπου στη Βρετανική Πρεσβεία. Κατά την αποχώρηση των Συμμαχικών στρατευμάτων τον Απρίλη του 1941 μετάβηκε στη Μέση Ανατολή όπου κατατάχθηκε στο Βασιλικό Σώμα Τυφεκιοφόρων. Το 1943 το Φόρειν Οφις τον απέστειλε στην Ελλάδα με στόχο την διερεύνηση της Ελληνικής πραγματικότητας καθώς και τον έλεγχο στον αρχηγό της Βρετανικής αποστολής στην Ελλάδα ο οποίος θεωρείτο ως υποχωρητικός στο ΕΑΜ. Παράλληλα προήχθη σε Ταγματάρχη και στην Ελλάδα μετέβη με αλεξίπτωτο στις 14 Ιούλη του 1943 όπου γνωρίσε σταδιακά όλα τα σημαίνοντα πρόσωπα των αντιστασιακών ομάδων. Μετά από παραμονή περίπου 25 ημερών στην Ελλάδα, στις 9 Αυγούστου του 1943 φεύγει για το Κάιρο.

                                     

1. Η "Έκθεση" Γουάλλας

Στο Κάιρο, μετά από συζητήσεις με μέλη του Φόρειν Όφις και ειδικότερα με τον Βρετανό πρέσβη στην Ελληνική κυβέρνηση Λίπερ ολοκληρώσε στις 29 Αυγούστου 1943 αναφορά η οποία αποστέλεται στον Βρετανό αναπληρωτή Υπουργό Εξωτερικών μέσω του πρέσβη Λίπερ. Ο ίδιος ο πρέσβης Λίπερ ισχυριζόταν ότι τον μετέπεισε για την εσφαλμένη θεώρηση των Ελληνικών πραγμάτων από την πλευρά των αξιωματικών της Βρετανικής Αποστολής. Η έκθεση αποτελέσε στροφή προς την πολιτική της Βρετανίας ενάντια στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και απομόνωσε τη μέχρι τότε θεωρούμενη ως φιλοεαμική τακτική των στρατιωτικών της SOE Special Operations Executive ενώ έθεσε τα θεμέλια για νέες εμφύλιες συγκρούσεις μεταξύ των αντιστασιακών οργανώσεων.

Η έκθεση του Ντέηβιντ Γουάλλας πρωτοεκδόθηκε το 2002 στα Αγγλικά μετά και τον θάνατο όλων των Βρετανών πρωταγωνιστών της περιόδου καθώς περιείχε κρίσεις ενάντιον τους, ενώ το μεγαλύτερο τμήμα της έκθεσης εκδόθηκε στα Ελληνικά το 2009 από τις εκδόσεις ΩΚΕΑΝΙΔΑ.

Τα κυριότερα σημεία της Έκθεσης:

  • Τη συμβιβαστική υπερ του ΕΑΜ διάθεση του αρχηγού της Βρετανικής αποστολής Tαξιάρχου Myers.
  • Η κατοχή αφορούσε κυρίως τις πόλεις και τα πεδινά, καθώς το μεγαλύτερο μέρος ήταν ανταρτοκρατούμενο.
  • Η ΕΚΚΑ και ο ΕΔΕΣ αν και αντιβασιλικές οργανώσεις, θα υποτάσοταν στη θέληση της Βρετανικής πολιτικής σε περίπτωση επιστροφής του Έλληνα βασιλιά.
  • Οι αντάρτες του ΕΛΑΣ ήταν κακά εξοπλισμένοι και απειθάρχητοι ενώ δεν είχαν θέληση για να πολεμήσουν τους κατακτητές.
  • Στη Δυτική Θεσσαλία, οι πολίτες ανησυχούσαν για τη παραμονή του ΕΑΜ και όχι των κατακτητών.
  • Ο ΕΔΕΣ ήταν ανίσχυρος.
  • Πρόταση για στήριξη του προσώπου του Πλαστήρα καθώς ήταν αντικομμουνιστής καθώς και μη βασιλόφρων.
  • Προτάση για πλήρη στήριξη του Έλληνα βασιλιά, επ απειλή διακοπής της στήριξης σε όποιους αρνηθούν την επιστροφή του.
  • Πρόταση για σκλήρυνση της στάσης της Βρετανικής αποστολής.
  • Πρόταση για ευνουχισμό της SOE καθώς δημιουργούσε μαζικά κινήματα που ξέφευγαν από τα όρια της Βρετανικής πολιτικής.
  • Την πλήρη απουσία φιλοβασιλικών αντιστασιακών κινήσεων.
  • Τη μεγάλη αντιδημοτικότητα του Έλληνα Βασιλιά.
  • Πρόταση για διακοπή της βοήθειας προς το ΕΑΜ σε περίπτωση διαφοροποιήσης της πολιτικής του.
                                     

2. Επιστροφή στην Ελλάδα

Τον Ιούλιο του 1944 γύρισε στην Ελλάδα στην περιοχή της Ηπείρου που έλεγχε ο ΕΔΕΣ ώστε να σχηματίσει άποψη για τη ποιότητα της αντιστασιακής οργάνωσης και ειδικότερα για το ενδεχόμενο σύγκρουσης με τον ΕΛΑΣ. Έστειλε αναφορά όπου μετέφερε απογοητευτικά συμπεράσματα για τους διοικητές μεραρχιών του ΕΔΕΣ, ενώ στην επόμενη αναφορά του ανάφερε ότι ο ΕΔΕΣ χτυπούσε δυνάμεις του ΕΛΑΣ ενώ παράλληλα το τμήμα του ΕΛΑΣ χτυπούσαν και δυνάμεις των Γερμανών στα πλαίσια της επιχείρησης "Οχιά". Πήρε μέρος στη Μάχη της Μενίνας εναντίον των Γερμανών όπου και σκοτώθηκε. Κηδευτηκε και θάφτηκε στην Παραμυθιά στο νεκροταφείο της Παναγίας όπου υπάρχει και μνημείο. Στη Παραμυθιά υπάρχει οδός που φέρει το όνομα του, ενώ υπάρχει ανοιχτό ζήτημα μετονομασίας της.